တုိင္းရင္းသားအသံ တရားမွ်တမွဳအတြက္တုိက္ပြဲဝင္အသံမ်ား

တုိင္းရင္းသားအသံ

ျမန္မာ့အနာဂတ္တြင္ အဓိကက်သည့္ တိုင္းရင္းသားမ်ားက႑

E-mail Print

ႏိုင္ငံေရး ေျပလည္မႈ အတြက္လည္း ေရွ႕မဆက္ႏိုင္၊ ေရရွည္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အတြက္လည္း ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲမႈမ်ား ဆက္လက္ မလုပ္ေဆာင္ႏိုင္ေသးသည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး တိုင္းရင္းသား အဖြဲ႔မ်ား အေျခအေနသည္ တကယ့္ က်ဥ္းၾကပ္ ပိတ္ဆို႔ေနေသာ ေရွ႕မတိုး ေနာက္မဆုတ္သာ ေရရွည္အေျခအေန၏ သာဓကပင္ ျဖစ္သည္။

မည္သည့္ဘက္ကမွ အေျခအေနကို ေျပလည္ေအာင္ ေျဖရွင္းလိုစိတ္ မရွိသကဲ့သို႔၊ ေျဖရွင္းရန္ တတ္ႏိုင္စြမ္းလည္း မရွိၾက ပါ။ ဤအေျခအေနမွ ပို၍အရွိန္ျမွင့္ႏိုင္မည့္ ဗ်ဴဟာမ်ားခ်မွတ္က်င့္သံုးရန္လည္း အခက္အခဲရွိေနေပသည္။ ယခုအေျခအေန သည္ပင္ ျမန္မာစစ္အစိုးရႏွင့္ တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႔မ်ား ေနာက္ဆံုး မလႊဲမေရွာင္သာ ႀကဳံလာၾကရသည့္အေျခအေနျဖစ္သည္။ ေမးစရာ ရွိလာသည္မွာ အင္အားစု ဘက္ႏွစ္ဘက္လံုးက ထိပ္တိုက္ေတြ႔ရမည့္အေရးကို ေရွာင္လႊဲႏိုင္ရန္ႏွင့္ ေျပလည္မႈရ လာ ေစရန္ မည္သည့္နည္းလမ္းဗ်ဴဟာမ်ား သံုး၍ ရႏိုင္ပါမည္နည္း၊ အျခားေရြး လမ္း မ်ားလည္း ရွိပါေသး၏ေလာ ဟူသည့္ ေမးခြန္းပင္ ျဖစ္သည္။

ျမန္မာစစ္အစိုးရက ၁၇ ဖြဲ႔ ေသာ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔မ်ားႏွင့္ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး သေဘာတူညီခ်က္ကို ၁၉၈၉ ခုႏွစ္မွ စတင္ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ခဲ့သည္။ ၎အဖြဲ႔မ်ားကို လက္နက္ ဆက္လက္ ကိုင္စဲြခြင့္၊ နယ္ေျမအခ်ဳိ႕ ကို ထိန္းခ်ဳပ္ခြင့္ ေပးခဲ့သည္။ ဤမူအတိုင္း လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ ၂၀ အတြင္း က်င့္သံုးဆက္ဆံလာျခင္းျဖစ္သည္။ စစ္အစိုးရ ဘက္ က ၾကည့္မည္ဆိုလွ်င္ ဤအေျခအေနသည္ အလြန္အမင္းသည္းခံ ခြင့္ျပဳထားျခင္းပင္။ ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ ဗမာ အမ်ားစုက အနည္းႏွင့္အမ်ားဆိုသလို လူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒရွိၾကၿပီး တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုမ်ားႏွင့္ဆိုလွ်င္ အကိုႀကီးက ညီငယ္မ်ားကို ဆက္ဆံ သလိုသေဘာထား ရွိတတ္ၾကသည္။

ျမန္မာစစ္အစိုးရက ဤအေျခအေနကို အနည္းဆံုး အေၾကာင္းျပခ်က္ ၃ ခုျဖင့္ လက္ခံထားခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ပထမ အခ်က္ မွာ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး သေဘာတူညီခ်က္မ်ား ျပဳထားျခင္းအားျဖင့္ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္က ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ဒီမိုကေရစီ လူထု အံုႂကြမႈႀကီးအၿပီးတြင္ စစ္မ်က္ႏွာေပါင္းစံု ဖြင့္ထားရျခင္းမွ ေရွာင္လႊဲႏိုင္လိမ့္မည္ျဖစ္ၿပီး ႏိုင္ငံေရး အတိုက္အခံမ်ားကို ေခ်မႈန္း ႏိုင္ေရးအတြက္ အေလးေပး အာရံုထား ေဆာင္ရြက္ႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။

ဒုတိယအခ်က္မွာ နယ္စပ္ေဒသမ်ားတြင္ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲထားႏိုင္ျခင္းအားျဖင့္ အိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံမ်ားႏွင့္ ဆက္ဆံေရးကို အထူး တိုးခ်ဲ႕ႏိုင္ခဲ့သည္။ အထူးသျဖင့္ တရုတ္ႏိုင္ငံ၊ ထိုင္းႏိုင္ငံတို႔ႏွင့္ လံုၿခဳံေရး အရ၊ စီးပြားေရးအရ တိုး၍ ပူးေပါင္းေဆာင္ ရြက္လာႏိုင္သည္။ တခ်ိန္က ျမန္မာႏိုင္ငံ နယ္စပ္ရွိ တိုင္းရင္းသား သူပုန္မ်ားကို ၾကားခံဇုန္အျဖစ္ အဓိကထား၍ ေထာက္ခံ ေပးေနသည့္ အေျခအေန၊ သေဘာတရားေရးရာ နီးစပ္မႈေၾကာင့္ ကူညီေနသည့္ အေျခအေနမွ ျမန္မာ စစ္အစိုးရႏွင့္ စီးပြား ေရးအရ အျပည့္အ၀ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္လာၾကသည့္ အေျခအေနသုိ႔ ေရာက္လာသည္။ ဤႏိုင္ငံမ်ားက ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္း ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈမ်ား၊ နယ္စပ္ ကုန္သြယ္ေရးမ်ား အႀကီးအက်ယ္ ေဆာင္ရြက္လာခဲ့သည္။

ေနာက္ဆံုးအခ်က္မွာ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး သေဘာတူညီခ်က္ေၾကာင့္ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ ဒီမိုကေရစီ အံုႂကြမႈႀကီးကိုေသြးထြက္ သံယို အၾကမ္းဖက္ ေခ်မႈန္းခဲ့ၿပီးခ်ိန္မွစ၍ စစ္အစိုးရက အလြန္အမင္း လိုခ်င္ေနသည့္ ႏိုင္ငံေရးအရ အသိအမွတ္ျပဳမႈ၊ တရား၀င္မႈကိုလည္း ရလာေစသည္။ စစ္အစိုးရက အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး ျပဳထားသည့္ တိုင္းရင္းသား အဖြဲ႔မ်ားကို ေထာက္ျပ၍ အၿမဲတေစဆိုသလို “အမ်ဳိးသား ျပန္လည္ သင့္ျမတ္ေရး” မူ၀ါဒကို က်င့္သံုးေနေၾကာင္း ၀ါႂကြား ေျပာဆိုခဲ့ၿပီး သူတို႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေနမႈအတြက္ တရား၀င္မႈ ရွိသေယာင္ ေဖာ္ျပေျပာဆိုခဲ့ၾကသည္။

မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ စစ္အစိုးရက သည္းခံၿပီး က်င့္သံုးခဲ့သည့္ မဟာဗ်ဴဟာ၏ ေအာင္ျမင္မႈကို ယခုအခါ စမ္းသပ္စစ္ေဆး မွတ္ေက်ာက္တင္ရေတာ့မည့္ အခ်ိန္ပင္ ျဖစ္သည္။ စစ္အစိုးရ ေျပာေျပာေနသည့္ “စည္းကမ္း ျပည့္၀ေသာ ဒီမိုကေရစီ စနစ္” ထူေထာင္ ေအာင္ျမင္ႏိုင္ရန္အတြက္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ မတိုင္မီ လုပ္ေဆာင္ရမည့္ အခ်က္ ၂ ခ်က္ ရွိေနပါသည္။

အခ်က္အားလံုးအနက္ အေရးႀကီးသည့္ အခ်က္မွာ စစ္အစိုးရက ၎၏ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒအတိုင္း ေျမပံုမ်ားကို ျပန္ လည္ ျပင္ဆင္သတ္မွတ္ရန္ လိုအပ္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ အေျခခံ ဖြဲ႔စည္းပံုျဖစ္သည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဗဟိုခ်က္မ ေဒသမ်ားတြင္ ရွိသည့္ တိုင္း ေဒသႀကီး ၇ ခုႏွင့္ ၎တို႔ကို ၀န္းရံထားသည့္ တိုင္းရင္းသား ျပည္နယ္ ၇ ခုမွာ ယခင္အတိုင္း မေျပာင္းမလဲ ဆက္လက္ ျပဌာန္းထားသည္။

ဤအခ်က္အရ တိုင္းေဒသႀကီး ၇ ခုတြင္ ေနထိုင္ေသာ ဗမာ လူမ်ားစု၏ လႊမ္းမိုးထားမႈကို အသာေပးထားျခင္း ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း အခ်ဳိ႕ေသာ ျပည္နယ္မ်ား ေျမပံု ျပန္လည္ ေရးဆြဲခံရမည္ ျဖစ္သည္။ ဖြဲ႔စည္းပံုအသစ္တြင္ စစ္အစိုးရက ကိုယ္ပိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရ ေဒသ ၅ ခု (နာဂ၊ ဓႏု၊ ပအို႔၀္၊ ပေလာင္ႏွင့္ ကိုးကန္႔ တိုင္းရင္းသားမ်ားအတြက္) ႏွင့္ ကိုယ္ပိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရ တိုင္း ၁ ခု ( ၀ တိုင္းရင္းသားမ်ား အတြက္) ဟူ၍ ျပဌာန္းထားသည္။ အေျခခံဥပေဒသစ္အရ စစ္အစိုးရက ေျမပံုမ်ားကို ျပန္လည္ ေရးဆြဲ ျပဌာန္းသည့္အခါ အပစ္ရပ္အဖြဲ႔မ်ားအတြက္ သတ္မွတ္ေပးခဲ့ေသာ အထူးေဒသ (၁၇) ခု သည္လည္း သက္တမ္းကုန္ နိဂံုးခ်ဳပ္ရေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။ ဤသို႔ေျမပံု ျပန္လည္ ေရးဆြဲမူကုိ မဲဆႏၵနယ္မ်ား ျပန္လည္ သတ္မွတ္ရန္ လိုအပ္ခ်က္ႏွင့္အညီ အျမန္အေကာင္အထည္ ေဖာ္ရေပေတာ့မည္၊ အထူးသျဖင့္ တိုင္းရင္းသား ေဒသမ်ား တြင္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း သက္ဆိုင္ရာ အဖြဲ႔အစည္း အသီးသီးအၾကား ေျမပံုျပန္လည္ေရးဆြဲသတ္မွတ္မည့္ကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေက်လည္မႈ မရႏိုင္ၾကေသးဘဲ၊ အျငင္းပြားဖြယ္ကိစၥရပ္ ျဖစ္ေနသည္။

ဒုတိယအခ်က္မွာ စစ္အစိုးရက တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔မ်ားကို လက္နက္ျဖဳတ္သိမ္းရန္၊ သူတို႔ထံမွ နယ္ေျမကို ျပန္လည္ထိန္းခ်ဳပ္ရန္၊ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ားအျဖစ္အသြင္ေျပာင္းၿပီး ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ပါ၀င္ယွဥ္ၿပိဳင္ေရးအတြက္ အဓမၼ တိုက္တြန္းရန္ စသည္တုိ႔ ျဖစ္သည္။ ဤအခ်က္က ပို၍ အေရးႀကီးသည္။ ဤႀကိဳးပမ္းေနမႈမ်ားသည္ပင္ စစ္အစိုးရက ေျပာေနသည့္ “ေဘာ္လကန္ႏိုင္ငံမ်ားကဲ့သို႔ ကြဲထြက္မသြားေစရန္ ထိန္းသိမ္း စုစည္းထားရပါသည္” ဟူေသာ အဆိုကို မွတ္ေက်ာက္ တင္ရေတာ့မည့္ အခ်ိန္ ျဖစ္ေနသည္။ အကယ္၍ ဤရည္ရြယ္ခ်က္သာ အထမေျမာက္ဘဲ၊ ေသနတ္ ျပန္ ေဖာက္လာမည္ ဆိုပါက အဆိုးရြားဆံုးေသာ အေျခအေနကို ႀကဳံၾကရေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။ ေဒသဆိုင္ရာ မတည္ၿငိမ္မႈ အဆိုးရြားဆံုး ကာလ ေနာက္တခုကိုလည္း ျဖတ္သန္းၾကရေတာ့ မည္ျဖစ္သည္။

သို႔ေသာ္ ေမးခြန္းမွာ တိုင္းရင္းသား အပစ္ရပ္အဖြဲ႔မ်ားက စစ္အစိုးရ၏ အနာဂတ္ အစီအစဥ္ကို မည္သို႔မည္ပံု တုံ႔ျပန္ႏိုင္ မည္နည္း ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ ျမင္ရသေလာက္ ေဖာ္ျပခ်က္မ်ားမွာ တိုင္းရင္းသား အုပ္စုမ်ားက စစ္အစိုးရ ေတာင္းဆိုေနသည့္ အတိုင္း လြယ္လြယ္ လိုက္ေလ်ာဖြယ္ မရွိပါ။ ဥပမာအားျဖင့္ ၀ ျပည္ ေသြးစည္း ညီညြတ္ေရး ပါတီ (UWSP) က ယခုအခါ သူ႔ကိုယ္သူ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံ ၀ျပည္နယ္ အထူး အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ေဒသ အစိုးရအျဖစ္ ေခၚေ၀ၚ အသုံးျပဳေနသည္။ UWSP က ၀ တိုင္းရင္းသားမ်ား ေနထိုင္ရာေဒသကို “ျပည္နယ္” အျဖစ္ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒတြင္ ထည့္သြင္း ျပဌာန္း ရန္ ကာလၾကာရွည္စြာကပင္ ေတာင္းဆိုထားခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည္။ သူတို႔ ထိန္းခ်ဳပ္ထားသည့္ “ရွမ္းျပည္နယ္ အထူးေဒသ ၂” ေအာက္ရွိ ေဒသမ်ားကို စစ္အစိုးရက အေျခခံ ဥပေဒသစ္တြင္ သတ္မွတ္ျပဌာန္းထားသည့္ “ရွမ္းျပည္နယ္ ကိုယ္ပိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရတိုင္း” အျဖစ္ ေခၚဆိုရန္ ျငင္းဆန္ေနသည္။

အျခား အင္အားေကာင္းသည့္ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး အဖြဲ႔ႏွစ္ခုျဖစ္ေသာ ကခ်င္ လြတ္လပ္ေရးအဖြဲ႔ (ေကအိုင္အို) ႏွင့္ မြန္ ျပည္သစ္ပါတီ (NMSP) တို႔က လာမည့္ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ သူတို႔အဖြဲ႔အစည္းမ်ားက ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္မည္ မဟုတ္ေၾကာင္း တရား၀င္ေၾကညာခ်က္ ထုတ္ျပန္ထားၾကၿပီး ျဖစ္သည္။ ထိုမွ်မက မြန္ျပည္သစ္ပါတီသည္ စစ္တပ္ကေရး ဆြဲ ထားသည့္ ဖြဲ႔စည္း အုပ္ခ်ဳပ္ပံု အေျခခံဥပေဒကို လက္မခံေၾကာင္းအထိ တိုး၍ ေျပာထားၿပီး ျဖစ္သည္။

အပစ္ရပ္အဖြဲ႔မ်ား လုပ္ေဆာင္သင့္သည့္၊ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္စြမ္းလည္း ရွိသည့္ အခ်က္ ၂ ခု ရွိပါသည္။ ပထမ အခ်က္မွာ စစ္အစိုးရက အတင္းအက်ပ္ လက္နက္ျဖဳတ္လာမည့္ကိစၥကို လက္ရွိ အေျခအေနတြင္ ျငင္းဆန္ အံတုရန္ ျဖစ္သည္။ အခ်ဳိ႕ေသာ အဖြဲ႔မ်ားက သူတို႔၏ အဆြယ္အပြား ပါတီမ်ားမွ တဆင့္ ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္ေရာက္ႏိုင္ေသာ္လည္း သူတို႔က စစ္အစိုးရ ေတာင္းဆိုသည့္အတိုင္း လက္နက္ျဖဳတ္သိမ္းေရး၊ တပ္ဖ်က္ေရး၊ သို႔မဟုတ္ ထိန္းခ်ဳပ္ထားသည့္ နယ္ေျမမ်ား စြန္႔လႊတ္ေရး ကိစၥမ်ားကို အလြယ္တကူ မလိုက္ေလ်ာသင့္ပါ။

ဒုတိယအေနႏွင့္ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲသည္ တိုင္းျပည္တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းေရး၊ ဒီမိုကေရစီစနစ္သို႔ေခ်ာေမြ႔စြာ အာဏာ လႊဲေျပာင္းေရးတုိ႔ကုိ ျဖစ္ေပၚေစလိမ့္မည္ မဟုတ္ေၾကာင္း၊ တိုင္းရင္းသားမ်ား လိုလားေနသည့္ ကိုယ္ပိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ အခြင့္ အေရးလည္း ေပၚေပါက္လာမည္ မဟုတ္ေၾကာင္း အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံမ်ားျဖစ္သည့္ တရုတ္ႏိုင္ငံႏွင့္ ထိုင္းႏိုင္ငံ၊ ေဒသဆိုင္ရာ အဖြဲ႔အစည္း ျဖစ္သည့္ အေရွ႕ေတာင္ အာရွ ႏိုင္ငံမ်ား အသင္း (အာဆီယံ) တို႔ သိေစရန္ ေဆာင္ရြက္သင့္ပါသည္။

ႏိုင္ငံေတာ္၏ ဖြဲ႔စည္းပံုကို ျပန္လည္မသတ္မွတ္မီတြင္ စစ္မွန္ေသာ အမ်ဳိးသားျပန္လည္ သင့္ျမတ္ေရး၊ ႏိုင္ငံ တည္ေဆာက္ ေရး လုပ္ငန္းမ်ားကို တင္ႀကိဳ လုပ္ေဆာင္ၾကရမည္ ျဖစ္ပါသည္။ အိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံမ်ားႏွင့္ ေဒသဆိုင္ရာ အဖြဲ႔အစည္းတို႔ကို လည္း ” ေဘာလ္ကန္ႏိုင္ငံမ်ားကဲ့သို႔ ယခု ကြဲမထြက္သြားေစရန္ ထိန္းခ်ဳပ္ထားသည့္ အေျခအေန” မွေန၍ အခ်ိန္မေရြး ေဒသအလိုက္ လက္နက္ကိုင္ ပဋိပကၡမ်ား ျပန္လည္ ျဖစ္ပြားလာႏိုင္သည့္ အေျခအေန၊ မတည္ၿငိမ္မႈ တိုးပြားလာႏိုင္သည့္ အေျခအေနကို သတိေပး ေျပာဆိုၾကရမည္ ျဖစ္ပါသည္။ အကယ္၍ အပစ္ရပ္ တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႔မ်ားႏွင့္ စစ္အစိုးရအၾကား ႏိုင္ငံေရး ေျပလည္မႈ ရရွိသည့္တိုင္ ညိႇႏိႈင္း အေပးအယူ ျပဳႏိုင္ျခင္း မရွိပါက စုစုေပါင္းလိုက္လွ်င္ လက္နက္ကိုင္ အင္အား ၄၀,၀၀၀ ေက်ာ္ ရွိသည့္ က်န္အပစ္ရပ္ ၁၄ ဖြဲ႔၏ အေျခအေနသည္လည္း စိုးရိမ္ဖြယ္ပင္ ျဖစ္သည္။ ဤသို႔ မတည္ၿငိမ္မႈမ်ား ျဖစ္ပြားလာႏိုင္သည့္ အေျခအေနကို တရုတ္ႏိုင္ငံကလည္း စိုးရိမ္ ပူပန္ႏိုင္ပါသည္။ အေၾကာင္းမွာ အင္အားေကာင္းသည့္ ကခ်င္ႏွင့္ ၀တပ္ဖြဲ႔မ်ား ထိန္းခ်ဳပ္ထားရာ တရုတ္ ျမန္မာ နယ္စပ္ ေဒသသည္ပင္ မတည္ၿငိမ္ ေပါက္ကြဲမႈမ်ား ေပၚေပါက္ လာဖြယ္ ေဒသ ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ပင္။

အထက္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ အာခံဆန္႔က်င္မႈ၊ သတိေပး ေျပာဆိုမႈမ်ားႏွင့္အတူ ေတာင္းဆိုခ်က္၂ ခု ကိုလည္း ထည့္သြင္း ျပဳလုပ္ရန္ လိုအပ္ပါသည္။ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံ ဥပေဒကို ျပန္လည္ ျပဳျပင္ေရးကိစၥႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား ျပန္လည္ လြတ္ေျမာက္ေရးကိုလည္း ေတာင္းဆိုရန္ လိုအပ္ပါသည္။ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားမ်ားဟု ဆိုရာ၌ တိုင္းရင္းသားမ်ား ျဖစ္ၾက သည့္ ရွမ္း အပစ္ရပ္အဖြဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ ဗုိလခ်ဳပ္ ေဆထင္၊ ရွမ္းျပည္မွ ေရြးခ်ယ္ခံ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ အမတ္ ခြန္ထြန္းဦးတို႔ လည္း အပါအ၀င္ ျဖစ္ပါသည္။ ဤေတာင္းဆိုခ်က္မ်ားသည္ ျပည္မရွိ အဓိက အတိုက္အခံ အင္အားစုမ်ား၏ ေတာင္းဆို ခ်က္မ်ားႏွင့္လည္း တသားတည္း ျဖစ္သည္။ ႏိုင္ငံတကာက ေတာင္းဆိုေနသည္မွာလည္း ဤအခ်က္မ်ားပင္ ျဖစ္ပါသည္။

သို႔ေသာ္လည္း အပစ္ရပ္ အဖြဲ႔မ်ားက မဟာဗ်ဴဟာက်က် လႈပ္ရွားၾကရန္ လိုအပ္ၿပီး လႈပ္ရွားမႈကိုလည္း ခ်ိန္ကိုက္ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ရန္ လိုအပ္ေနပါသည္။ သို႔မဟုတ္ပါက အဖြဲ႔တြင္း အားၿပိဳင္မႈ ပဋိပကၡမ်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္ၾကရမည္ျဖစ္ၿပီး အကြဲ အျပဲ မ်ားလည္း ႀကဳံရႏိုင္ပါေသးသည္။ တခ်ဳိ႕အဖြဲ႔မ်ားက လက္နက္စြန္႔ေရးကို လိုက္ေလ်ာလိုသည္၊ တခ်ဳိ႕က ဆန္႔က်င္လိုသည္ စသည္ျဖင့္ အဖြဲ႔အတြင္း သေဘာထားကြဲမႈမ်ား ျဖစ္ေပၚလာႏိုင္သည္။ ထို႔အျပင္ လက္နက္ခ်မည္၊ ဆက္တိုက္ၾကမည္ စသျဖင့္ အကြဲအျပဲမ်ား ျဖစ္ႏိုင္သည္။

အမွန္ဆိုရလွ်င္ တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႔မ်ားအၾကား အတိတ္ကာလကပင္ ပူးေပါင္း ရပ္တည္ခဲ့ၾကသည့္ ႏိုင္ငံေရး ေတာင္းဆို ခ်က္မ်ား ရွိေနပါသည္။ စစ္အစိုးရက ၂၀၀၄ ခုႏွစ္တြင္ အမ်ဳိးသား ညီလာခံ ျပန္လည္ စတင္သည့္အခါ၊ အပစ္ရပ္ အဖြဲ႔မ်ား စုေပါင္း၍ စစ္အစိုးရထံ ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ား ၂ ႀကိမ္တိုင္တိုင္ တင္သြင္းခဲ့ၾကပါသည္။ ပထမအႀကိမ္တြင္ ၈ ဖြဲ႔၊ ဒုတိယ အႀကိမ္တြင္ ၁၃ ဖြဲ႔ (KIO ႏွင့္ NMSP တို႔က ႏွစ္ႀကိမ္စလံုးတြင္ ပါ၀င္ခဲ့ၾကသည္) စသျဖင့္ စုေပါင္း ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကဖူးပါ သည္။ ၎ ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ားတြင္ အမ်ဳိးသားညီလာခံ၏ ဒီမိုကေရစီနည္းမက်သည့္ မူ၀ါဒမ်ား၊ လုပ္ထံုး လုပ္နည္းမ်ားကို ေဆြးေႏြး ညိႇႏိႈင္းခြင့္ရရန္ႏွင့္ ျပင္လည္ ျပင္ဆင္ခြင့္ရရန္ ကိစၥ၊ ၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲ အႏိုင္ရ လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္ စားလွယ္မ်ား အမ်ဳိးသား ညီလာခံတြင္ ပါ၀င္ ေဆာင္ရြက္ခြင့္ ရရန္၊ ျပည္နယ္မ်ားသို႔ အာဏာမ်ား အတိအက် ခြဲေ၀ေပးရန္ စသည့္ ကိစၥမ်ားလည္း အပါအ၀င္ျဖစ္သည္။

အလားတူ စုေပါင္းႀကိဳးပမ္းခ်က္မ်ဳိးကို ႏိုင္ငံေရးရည္မွန္းခ်က္ ၂ ခု ျဖစ္သည့္ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ျပန္လည္သံုးသပ္ ျပင္ ဆင္ႏိုင္ေရးႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား လြတ္ေျမာက္ေစေရးအတြက္ ယခုအခါ ျပန္လည္စတင္သင့္ၿပီ ျဖစ္သည္။ က်ယ္ ျပန္႔သည့္၊ စနစ္တက် ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္မႈရွိသည့္ ႀကိဳးပမ္းမႈမ်ဳိးကို မဟာ ဗ်ဴဟာေျမာက္စြာ ေဆာင္ရြက္သင့္ေပသည္။ တိုင္းရင္းသား အုပ္စုမ်ား၏ ျပည္တြင္းအားကိုသာမက အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံမ်ားက ပါ၀င္လာၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ အမ်ားက လက္ခံႏိုင္သည့္ ႏိုင္ငံေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ား ျဖစ္ထြန္းလာေစရန္ ၀ိုင္း၀န္း ႀကိဳးပမ္းလာေစေရးအတြက္ စတင္ လႈပ္ရွား သင့္ေသာ အခ်ိန္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

အကယ္၍ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး အဖြဲ႔မ်ားသာ ယခုကဲ့သို႔ အေရးပါလွသည့္ သမိုင္း၀င္ အလွည့္အေျပာင္းတြင္ ညီညြတ္စြာ ပူးေပါင္းရပ္တည္ျခင္း မရိွခဲ့ပါက၊ ဗ်ဴဟာေျမာက္စြာ မလႈပ္ရွားႏိုင္ပါက သူတို႔အဖို႔ အေျခပ်က္ၾကရမည္ ျဖစ္သည္။ စစ္အစိုးရ က်င့္သံုးေနသည့္ “ေသြးခြဲအုပ္ခ်ဳပ္ေရး” ေထာင္ေခ်ာက္ ေက်ာ့ကြင္းထဲသို႔ သက္ဆင္းၾကရဖြယ္ ရွိေနသည္။

ေရရွည္ၾကည့္မည္ဆိုလွ်င္ စစ္အစိုးရ ေရးဆြဲထားသည့္ အေျခခံဥပေဒေအာက္တြင္ အမ်ားဆံုး နစ္နာၾကမည့္သူမ်ားမွာ တိုင္းရင္းသား လူနည္းစုမ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ဗဟို ဦးစီးခ်ဳပ္ကိုင္မႈ ကဲလြန္းေသာ ႏိုင္ငံတခုအျဖစ္ ဆက္လက္ ရွိေနေပဦးမည္။ သမၼတကို အပ္ႏွင္းထားသည့္ ဒီမိုကေရစီနည္း မက်လွေသာ အာဏာႏွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အဆင့္တိုင္းတြင္ စစ္တပ္ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား ပါ၀င္ေနမည္ ဆိုျခင္းေၾကာင့္ တိုင္းရင္းသား ေဒသ မ်ားတြင္ အက်ဳိးျဖစ္ထြန္းလာဖြယ္ မရွိပါ။ တိုင္းရင္းသားမ်ား လိုလားေနၾကသည့္ ကိုယ္ပိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး စနစ္သည္လည္း ေပၚေပါက္လာဖြယ္ မရွိေခ်။

ဤအေျခအေနတြင္ စစ္တပ္ပိုင္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ား၊ စစ္အစိုးရႏွင့္ နီးစပ္သူ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္မ်ား၊ ႏိုင္ငံျခား ရင္းႏွီး ျမႇဳပ္ႏွံသူမ်ားႏွင့္ ကုန္သည္မ်ား၊ တိုင္းရင္းသား မူးယစ္ ရာဇာမ်ား၊ လူကုန္ထံမ်ားကသာ တိုင္းရင္းသားမ်ား နယ္ေျမအတြင္းရွိ သဘာ၀ သယံဇာတ ရင္းျမစ္မ်ားကို စိတ္ႀကိဳက္ ထုတ္ယူ သံုးစြဲၾကမည္ ျဖစ္သည္။ ေဒသခံ တိုင္းရင္းသား ျပည္သူမ်ား အ တြက္ စီးပြားေရးအခြင့္အလမ္းမ်ားလည္း ဆက္လက္ ျငင္းပယ္ခံရဦးမည္ ျဖစ္သည္။ အလားတူ အေျခအေနမ်ဳိးကို ေနရာ အႏွံ႔ အျပားတြင္ ႀကဳံေတြ႔ရၿပီး ျဖစ္သည္။ ဥပမာအားျဖင့္ တရုတ္သစ္ကုမၸဏီမ်ားက သူတို႔ကိုယ္ပိုင္ သစ္ခုတ္သမားမ်ား၊ ကားေမာင္းသူမ်ား၊ လုပ္သားမ်ားျဖင့္ လာေရာက္၍ ၀ေဒသအတြင္း သစ္ကြက္မ်ားကို ခုတ္လွဲေနၾကၿပီ ျဖစ္သည္။ ေဒသခံ လူထုက ဆင္းရဲၿမဲ၊ လူမႈဒုကၡမ်ား ခံစားရၿမဲ ရွိေနၾကသည့္အျပင္ မူးယစ္ေဆးစြဲမႈ၊ ျပည့္တန္ဆာျဖစ္ရမႈ၊ ေရာဂါဘယ ထူေျပာ မႈ မ်ားသာ ပိုမို မ်ားျပားလာရသည္။

၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲၿပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ ညံ့ဖ်င္းသည့္ အစိုးရအုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ ေလာဘေဇာ တက္ေနၾကသည့္ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္မ်ားေၾကာင့္ တိုင္းရင္းသား ျပည္နယ္မ်ားတြင္ သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္ ပ်က္စီးဆံုးရႈံးရမႈမ်ား၊ ပိုမို ဖ်က္ဆီးခံရ မႈမ်ား ႀကဳံေတြ႔ရရန္သာ အေၾကာင္းရွိေနသည္။ တိုင္းရင္းသား ယဥ္ေက်းမႈ၊ စာေပ၊ ၀ိေသသ လကၡဏာမ်ား ဆက္လက္ ထိန္းသိမ္းေရး ဆိုသည္မွာပင္ ၿခိမ္းေျခာက္ခံေနရသည့္ အေျခအေနျဖစ္သည္။ အေၾကာင္းမွာ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရ ေဒသ မ်ား၊ ျပည္နယ္မ်ားတြင္ ဘာသာစကား၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ဘာသာေရးဆိုင္ရာ အခြင့္အေရးမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဆံုးျဖတ္ခြင့္ အာဏာ လံုး၀ ကင္းမဲ့ေနျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

ထိုမွ်မက တပ္မေတာ္ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္သည္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲၿပီးကာလတြင္ စစ္တပ္အေရး ကိစၥသက္သက္ ကိုသာ လြတ္လပ္စြာ ကိုင္တြယ္ေဆာင္ရြက္ေတာ့မည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ပို၍ဒုကၡမ်ားဖြယ္ ရွိေနသည္။ စစ္တပ္အတြက္ လူ အင္အား စုေဆာင္းမႈ၊ ကေလးစစ္သားမ်ား ျပႆနာ၊ အဓမၼ ေျပာင္းေရႊ႔ေနရာခ်ထားမႈ၊ အဓမၼလုပ္အားခိုင္းေစမႈ၊ ေျမျမဳပ္မိုင္း ျပႆနာ၊ ျပည္တြင္း ထြက္ေျပးေနၾကရသည့္ အေျခမဲ့ ဒုကၡသည္မ်ား၊ အိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံမ်ားသို႔ ဒုကၡသည္မ်ား ထြက္ေျပးေန ရျခင္း၊ မုဒိမ္းျပဳက်င့္မႈမ်ားႏွင့္ အျခားေသာ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္မႈမ်ား စသည့္ စစ္တပ္ကို အထိန္းအကြပ္မရွိ အာဏာ သံုးခြင့္ ေပးထားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေနသည့္ အမူအက်င့္မ်ားကိုလည္း မေျဖရွင္းႏိုင္ဘဲ ဆက္လက္ ႀကဳံေတြ႔ေနၾကရဦးေတာ့ မည္ ျဖစ္သည္။ အထူးသျဖင့္ တိုင္းရင္းသား ေဒသမ်ားတြင္ ပို၍ ဆိုးရြားစြာ ခံစားေနခဲ့ၾကရသလို ဆက္၍လည္း ခံစားရဖြယ္ ရွိေနသည္။

စဥ္ဆက္မျပတ္ ႀကဳံေတြ႔လာခဲ့ရေသာ ဖိႏွိပ္မႈမ်ား၊ စီးပြားေရးအရ ကမၻာလႊမ္းပတ္ ဆက္သြယ္မႈအရ ျဖစ္ေပၚလာသည့္ ဆိုးက်ဳိးမ်ားေၾကာင့္ တိုင္းရင္းသား ျပည္နယ္မ်ားသည္ ပညာရွင္ ေဟာ့ဘ္ (Hobbes) ေဖာ္ျပခ့ဲသလို “အထီးက်န္ ျဖစ္ေန ရေသာ၊ ဆင္းရဲေသာ၊ ညစ္ညမ္းေသာ၊ ရက္စက္ ၾကမ္းၾကဳတ္ေသာ၊ မဖံြ႔ၿဖိဳးေသာ” ေဒသမ်ားသာ ျဖစ္ေနၾကေပမည္။

ေရြးခ်ယ္မႈက အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးအဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ သေဘာသာလွ်င္ ျဖစ္သည္။ သူတို႔၏ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးမ်ား အတြက္ အႏွစ္ ၆၀ ေက်ာ္ဆင္ႏႊဲလာခဲ့သည့္ေတာ္လွန္ေရးကို သစၥာေဖာက္ၾကမည္ေလာ၊ သို႔မဟုတ္ ထိေရာက္ေသာဗ်ဴဟာ ခ်မွတ္က်င့္သံုးၿပီး တိုင္းရင္းသားမ်ား တန္းတူအခြင့္အေရးအတြက္ အတူတကြ ရပ္တည္ တိုက္ပြဲ၀င္ၾကမည္ေလာ ဟူ၍ ေရြးခ်ယ္ရေတာ့မည့္ အေျခအေန ျဖစ္သည္။ က်န္သည့္ကိစၥမ်ားကို သမိုင္းကသာ အဆံုးျဖတ္ေပးမည္ ျဖစ္ပါသည္။

မင္းဇင္ေရးသားသည့္ Ethnic Minorities Hold the Key to Burma’s Future ကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုေဖာ္ျပပါသည္။

ကိုမင္းဇင္သည္ ျပည္ပအေျခစိုက္ သတင္းေထာက္တဦး ျဖစ္ၿပီး ကယ္လီဖိုးနီးယား တကၠသိုလ္ (ဘာကေလ) သတင္းစာပညာ ေက်ာင္း၌ သင္ၾကား ပို႔ခ်ေနသည့္ ဆရာတဦးျဖစ္ပါသည္။

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Tag Cloud

%d bloggers like this: